கைக்கெட்டாத கைமாத்துக்கள் (3)

வெள்ளை வெளேர் என்று வெய்யிலில் தூய்மையைப் பிரதிபலிக்கும் வேட்டியுடன் பக்தர்கள் கூட்டம் கூட்டமாகக் குழுமியிருந்தார்கள்.

சின்னஞ்சிறிசுகள் ஐஸ்பழ வான்களையும் கச்சான் கடலைக்காரிகளையும் சூழ்ந்து நின்று பெற்றோரிடம் பணம் கேட்டு அலறிப்புரண்டார்கள்.

ஆலயவாசலின் இருபுறமும் வட்டவடிவ வாயை நீட்டிக் கொண்டிருந்த ஒலிபரப்பிகளினூடாக சீர்காழி கோவிந்தராஜன் பக்திக் கானங்களை இசைத்துக் கொண்டி ருந்தார்.

"மனோ! அங்கை பார்...."

’ட்ராக்டர்’ வண்டிகளின் மேலாக அடுக்கிப் பிணைக்கப்பட்ட பனை மரங்களின் நுனியில் தொங்கிய சணல் கயிற்றின் மறுமுனையின் கொழுக்கிகளில் முதுகுத் தோலைக் குத்திக் கொழுவி கையில் பளபளக்கும் கூரிய வேலுடன் புன்னகைத்தவாறு ஊஞ்சலாடும் தூக்குக் காவடிக்காரர்கள்

கைக்கெட்டாத கைமாத்துக்கள் (2)

சுழிபுரம்!

குடிமனைகளும் வயல்வெளிகளும் கோவில்களும் நிறைந்த கிராமம். கூடவே வடபுறத்து எல்லையில் நீல நிறத்தில் வெண்ணிற அலைகளை முட்டி மோதவிட்டு வேடிக்கையாக ஆர்ப்பரிக்கும் பரந்து விரிந்த கடல் வலயம்.

அக்கிராமத்தின் கிழக்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள பத்திரகாளி அம்மனின் ஆலயம் மிகவும் பிரபல்யமானது. அவ் ஆலயத்தின் அருகில் வசிக்கும் ஒரு சிறு குழந்தையைக் கேட்டால்கூட, நமசிவாயகம் வீடு எது என்பதைச் சுட்டிக் காட்டிவிடும்.

நமசிவாயகம் மரவேலையில் மிகவும்

தாலாட்டு - நினைவுத்துளி 03

இப்ப எல்லாம் வெளிநாடுகளில எங்கடை தமிழ் தாய்மார் தாலாட்டு பாடுறதே இல்லை எண்டுதான் நினைக்கிறன். அப்பிடி தாலாட்டு எண்டொரு சமாச்சாரம் இருக்கெண்டதே அவைக்குத் தெரியுமோ, தெரியாது.

இஞ்சை பிறக்கிற பிள்ளையள் தாங்களா விரும்பி தமிழை கதைக்கிறேல்லை எண்டு சொல்லீனம். அது ஞாயம்தான். பிறந்தோடனை தாலாட்டுக் கேட்டு வளந்த பிள்ளையள் தாங்களா விரும்பி தமிழ்ழை கதைக்கேலை எண்டு சொன்னால் ஒத்துக் கொள்ளமாட்டன். ஏனெண்டால் தொட்டில் பழக்கம் சுடுகாடுமட்டுமெண்டு சும்மா சொல்லி வைக்கேலை.

பிறந்த உடனை ரேடியோவிலையோ.. ரீவீலையோ சினிமாப் பாட்டைப் போட்டுவிட்டால்.. அதுகளுக்கும் தாங்களா தமிழ் சினிமா பாட்டையோ படத்தையோ.. கேக்குறத்துக்கோ பாக்குறத்துக்கோ வாற அக்கறை… தமிழ்ல கதைக்குறத்துக்கு வாறேல்லை…!

சில தாய்மார் சொல்லுவினம்.. எங்களுக்கு பாடத் தெரியாது..

கைக்கெட்டாத கைமாத்துக்கள் (1)

அதிகாலைப் பொழுது.

தொலைபேசி அலறியது.

இரவு வேலையால் வந்த அலுப்பு கண் இமைகளை அழுத்தி  எரிச்சலாக்கியது.

படுக்கையில் இருந்து எழ மனமில்லை.

தொலைபேசி விடாமல் அலறியது.

’யாராக இருக்கும் இந்த நேரத்தில்?!’

’நிம்மதியாகத் தூங்கக் கூட விடமாட்டாங்கள்!’

’சுள்’ளென்று கோபம் எட்டிப்பார்க்க, தொலைபேசியை நோக்கிக் கையை நீட்டினான்.

"ஹலோ! ஆர் சிவராசனே?"

"ஓமோம்.... நீங்கள் ஆர் கதைக்கிறியள்?"

நட்பு - நினைவுத்துளி 02

சில நினைவுகள் செத்தாலும் போகாதோண்ட மாதிரி மனசோடையே ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும். அப்பிடித்தான் இதுவும்…
ஆறாம் வகுப்பெண்டு நினைக்கிறன்.. வேறை ஒரு பள்ளிக்கூடத்திலை இருந்து அங்க படிக்க வந்திருக்க வேணும்.. அதுவும் சரியா நினைவிலை இல்லாட்டிலும் நான் சொல்ல வாற முக்கியமான விசயம் நல்லா ஞாபகத்தில இருக்கு.

எங்கள் ரண்டு பேருக்கும் இடையில அப்பிடி ஒரு சினேகிதம்… பள்ளிக்கூடம் விட்டால் நான் அவன்ர வீட்டை போறது.. அவன் என்ர வீட்டை வாறது.. உரிமையோடை சாப்பிடுறது… எங்கள் ரண்டு பேற்றை அம்மாமாரும் அப்பிடித்தான்.. அப்பிடி ஒரு அன்பான உபசரிப்பு..

தீபாவளி

எங்கடை வீட்டிலை முந்தி ஒரு பழைய சிங்கர் மிசின் கிடந்தது.
முந்தி எண்டால்.. எழுபதுக்கு முந்தியாய்த்தான் இருக்க வேணும்.
ஏனெண்டால் கன விசயங்கள் ஞாபகத்திலை இல்லை எண்டாலும்.. நான் சொல்ல வாற விசயம் நடக்கேக்கை எனக்கு பத்து வயசும் ஆயிருக்கேலை எண்டதுமட்டும் நல்லாய் ஞாபகத்திலை இருக்கு.

இந்த சிங்கர் மிசின் எப்பிடி வந்ததெண்டு தெரியேலை.. ஆனால் எங்கடை வீட்டிலைதான் கிடந்தது. கீழ இருந்துதான் தைக்கிறது. அம்மா தனக்கு

பாதை தெரியாத பயணங்கள் (குறுநாவல்)

"என்ன கண்ணெல்லாம் சிவப்பாய்க் கிடக்கு? சுகமில்லையே?" என்று சந்திரனிடம் கேட்டான் சோதி. 

"ஆள் 'றெயினா'லை வந்து இறங்கின உடனை நல்லாய் அழுதுபோட்டார்...." என்று முந்திக்கொண்டு கூறினான் குமார். 

சந்திரன் பொங்கியெழுந்த துயரத்தை அடக்க முற்பட்டவனாய் புன்னகைக்க முயன்றான். அவனால் முடியவில்லை என்பது அப்பட்டமாகவே தெரிந்தது. புகையிரத நிலையத்தில் இருந்து சந்திரனை குமார்தான் அழைத்து வந்திருந்தான். 

சந்திரன் கிழக்கு ஜேர்மனியிலுள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில் குடியிருப்புகளை விலத்தி தனியே அமைக்கப்பட்ட அகதிகளுக்கான முகாம் ஒன்றில் வசிப்பவன். ஜேர்மனிக்கு வந்து அரசியல் தஞ்சம் கோரி ஏறக்குறைய இரண்டு வருடங்களாவது இருக்கும். ஜேர்மன் மண்ணை மிதித்த முதல்நாள்....